Danas je 27. januar 2005. godine, Generalna skuština UN-a je taj dan proglasila za Međunarodni dan sjećanja na žrtve Holokausta, dan kada su 1945. godine sovjetski vojnici oslobodili zarobljene iz koncentracionog logora Aušvic.
Tim povodom se oglasio i Predsjedavajući Predsjedništva BiH Milorad Dodik koji je rekao: “Danas je dan kada se srpski narod sjeća genocida koji je nad njim počinjen tokom Drugog svjetskog rata, u kojem je dijelio sudbinu stradalničkog jevrejskog naroda. Ovo je dan u kojem se sjećamo žrtava Jasenovca, Prebilovaca, Broda na Drini, Jadovna, Paga, i svih manje znanih stratišta srpskog naroda jer pamćenje je vezano za naš opstanak, ne samo u biološkom smislu već opstanak nas kao ljudi”.
Dobro Puhalo, pa u čemu je sada problem?
Pa, problem je vrlo jednostavan što Milorad Dodik ne može da pobjegne od svog nacionalizma i samoviktimizacije, i holokaust svodi na stradanje Srba, a onda stradanje stradanje Javreja postaje manje važno.
Znam sad ćete reći da opet pretjerujem.
Ne pretjerujem, volio bih da moje dijete sazna potpunu istinu o stradanju Jevreja na prostorima bivše Jugoslavije, a pogotovo o ulozi Srba u njihovom stradanju.
A nije da je nema.
- Volio bih da moja djeca saznaju više o stradanju 16 000 Jevreja ubijenih u okupiranoj Srbiji (uključujući Banat). Ovaj broj obuhvata više od 11 000 jevrejskih građana Srbije, uglavnom iz Beograda, 3 800 Jevreja iz Banata i 1 100 jevrejskih izbjeglica iz centralne Evrope (uglavnom Austrije), čiji je bijeg preko Jugoslavije do Palestine prekinut njemačkim napadom na Srbiju u aprilu 1941. Konačan broj žrtava predstavlja skoro 90% predratne jevrejske populacije u Srbiji.
- Volio bih da moja djeca saznaju više o koncentarcionim logorima u Šapcu, Beogradu (Topovske šupe) i Sajmištu.
- Volio bih da pročitaju o gasnom kamionu marke Saurer (dušegubka) u kojem je od marta do maja 1942. godine, vozeći se ulicama Beograda, ugušeno 6 280 jevrejskih žena i djece. Sahranjeni su u Jajincima.
- Volio bih da moja djeca nauče o ulozi Milana Nedića u rješavanju jevrejskog pitanjau Srbiji.
- Volio bih da moje dijete sazna o ulozi Dimitrija Ljotića u rješavanju jevrejskog pitanja u Srbiji.
- Volio bih da moja djeca znaju kako je „sveti“ Nikolaj Velimirović 1944. godine, u koncentracionom logoru Dahau, pisao o Jevrejima i zašto je volio Nedića i Ljotića.
- Volio bih da zapamte činjenicu da je Srbija, već u maju 1942. godine, bila druga zemlja okupirana od strane Njemačke koja je bila „Judenrein“ tj. očišćena od Jevreja.
- Volio bih da pročitaju knjigu Beate Niman „Moj dobri otac“ ili pisma beogradske Jevrjeke Hilde Dajč.
Ovo je za mene pošten odnos prema holokaustu i suočavanje Srba sa holokaustom. Učeći o svemu ovome ni na koji način ne umanujemo srpske žrtve u Drugom svjetskom ratu niti umanjujemo stradanja Srba, Jevreja, Roma, komunista u Jasenovcu, Prebilovcima, Jadovnu ili Pagu.
Ipak, holokaust se tiče najviše Jevreja predsjedavajući Dodiče.
Prenošenje blogova i tekstova sa portala Frontal dozvoljeno je nakon isteka 48 časova od objave bloga ili uz pismeno odobrenje redakcije
