Na uzorku od 1.489 velikana muzičke
scene koji su stvarali proteklih 50 godina i nalazili se u samom vrhu lista
izvođača utvrđeno je da je čak 9,2 odsto od njih preminulo u ranoj mladosti i
to najćešće zbog faktora koji su uključivali nasilje i zloupotrebu alkohola ili
droge.
Proučavanjem biografija zvijezda
utvrđeno je da su mnogi od njih imali negativna iskustva u djetinjstvu kao što
su fizičko, psihičko ili seksualno zlostavljanje, što takođe predstavlja jedan
od faktora rizika za preuranjenu smrt. Studijom je dokazano da bogatstvo i
slava ne mogu da zaštite pojedince od ranije proživljenih trauma. Šta više,
novostečena raskoš i glamurozni stil života mogu čak da pogoršaju stvari.
I u Americi i u Evropi manje šanse
za dug život imali su oni izvođači koji su se opredijelili za solo karijeru.
Naučnici ostavljaju mogućnost da je to tako zato što članovi bendova
omogućavaju uzajamni mehanizam podrške jedni drugima koji pruža i određene
zaštitne efekte kad je u pitanju psiho-fizičko zdravlje.
Ipak, šezdesete i sedamdesete bile
su posebno fatalne za rok zvijezde. Najupečatljiviji među njima svakako su
Dženis Džoplin, Džimi Hendriks, Džim Morison i Džon Lenon. Primjera radi, 87,6
odsto američkih vršnjaka nadživjelo je kralja roka Elvisa Prislija.
Razvojem muzičke industrije
osamdsetih godina povećale su se šanse da muzičari novih generacija manje
podlegnu raznoraznim štetnim iskušenjima. Ovo se objašnjava time što je došlo
do promjena i biti muzička zvijezda nije više toliko stvar bunta, već
profesionalna karijera kao i svaka druga. Ipak, i novo doba je odnijelo svoje
žrtve, kao što su Kurt Kobejn, Ejmi Vajnhaus ili Tupak Šakur.
Telegraf.rs/Frontal
