Vladeta Jerotić je rođen 02. avgusta 1924. godine u Beogradu, gdje je završio osnovnu školu i gimnaziju. Diplomirao je na Medicinskom fakultetu u Beogradu, a zatim je specijalizovao neuropsihijatriju.
Specijalizovao je neuropsihijatriju, a u Švajcarskoj, NJemačkoj i Francuskoj psihoterapiju. Radio je više decenija kao šef Psihoterapeutskog odjeljenja bolnice „Dr Dragiša Mišović“. Od 1985. kao profesor po pozivu predaje Pastirsku psihologiju i medicinu na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu.
Jerotić je razvio obimnu i plodnu publicističku djelatnost iz graničnih oblasti religije i psihoterapije i filozofije i psihijatrije. Držao je predavanja iz psihijatrije, religije i književnosti u gotovo svim većim gradovima Jugoslavije, a danas širom Srbije.
Od 1984. godine Vladeta Jerotić je član Udruženja književnika Srbije, a redovan je član Medicinske akademije i Srpske akademije nauka i umjetnosti.
Dobitnik je brojnih nagrada za životno djelo. Dobio je i Orden Svetog Save I stepen.
Citati Vladete Jerotića:
"Ako ste usamljeni, to je zbog toga što ste sami sebe izolovali, ako ste dovoljno skromni nećete nikada ostati usamljeni. Pokušajte da siđete i naučite skromnost i nećete nikada više biti sami."
"Djeca ne učvršćuju brak. Tamo gdje je dobar brak može postati još bolji sa djecom. Tamo gdje nije dobar, postaje još gori. Stabilni brakovi su stabilni bez obzira na to koliko djece ima. Znači, dijete je upravo onakvo kakav je brak."
"Duhovnost nije kao žvakaća guma koja ostaje godinama u ustima, već je najljepša poslastica koja se mora progutati da bi iznutra djelovala."
"Čovjek je zadovoljan i naslađuje se kada ga neko voli, ali je radostan kada on voli. Ljubav i radost svakako su čovjekove osobine i doživljaji koji ga čine najvećom snagom prirode."
"Ne voli Srbin da plače. Ne treba vještački plakati, kad vam se plače – plačite. Naučite malo, neka bude i žena tu pored vas, da zna i ona da može i muškarac da plače. Nije on zbog toga slabiji. Naprotiv, hrišćanski gledajući je JAČI."
Frontal
