Dučić je završio učiteljsku školu u Somboru i bio učitelj u srpskim školama na području današnje BiH, poslije čega je studirao prava u Ženevi i Parizu, gdje je diplomirao.
Od 1912. do 1941. godine, Dučić je bio diplomata Kraljevina Srbije i Јugoslavije i ambasador u velikim evropskim gradovima.
Dučić je, zajedno sa piscima Aleksom Šantićem i Svetozarom Ćorovićem, u Mostaru pokrenuo književni list "Zora".
Već prvom pjesničkom zbirkom "Pjesme" 1901. godine Dučić se predstavio kao nadahnut liričar obuzet temama bola i usamljenosti, ljubavi i smrti.
U Drugom svjetskom ratu, on je među prvim javno ukazao na zločinačku prirodu ustaške NDH i na genocid nad Srbima.
Poslijeratna komunistička književna kritika prokazala je Dučića kao "četnički opredijeljenog".
Pošto je Španija priznala ustašku NDH, prekinuvši diplomatske odnose sa Јugoslavijom, u junu 1941. godine Dučić se povukao u neutralnu Portugaliju, u Lisabon, odakle je u avgustu iste godine otišao u američku saveznu državu Indijanu, u grad Geri, kod rođaka Mihajla.
Od tada do smrti on je vodio organizaciju u Ilinoisu, čiji je osnivač naučnik Mihajlo Pupin, a koja je predstavljala srpsku dijasporu u Americi.
Osim pjesama, Dučić je pisao prozu, putopise, eseje i studije.
Dučić je umro 1943. godine u SAD i njegove kosti su počivale u Indijani do 22. oktobra 2000. godine, kada su prenesene u Trebinje.
Dučićevi zemni ostaci tada su položeni u grobno mjesto u novoizgrađenoj crkvi Hercegovačka Gračanica, na brdu Crkvina, iznad Trebinja, čime je ispunjena posljednja pjesnikova želja.
Izvor: srna.rs
