izvor: Agencije/Frontal
Patrijarh Pavle rođen je kao Gojko Stojčević 11. septembra 1914.
godine u slavonskom selu Kućanci, kod Donjeg Miholjca. Rano je ostao bez
roditelja, a o malom Gojku, od njegove treće godine, brinula je tetka,
navodi se u biografiji patrijarha Pavla, objavljenoj na zvaničnom sajtu
Srpske pravoslavne crkve /SPC/.
Nižu gimnaziju završio je u Tuzli, a višu u Beogradu. Poslije mature
u sarajevskoj Bogosloviji 1936. godine upisuje se na Bogoslovski
fakultet u Beogradu, gdje diplomira 1942. godine.
U vrijeme Drugog svjetskog rata bio je vjeroučitelj u Domu za
izbjeglu djecu u Banji Koviljači. Avgusta 1944. godine dobio je
tuberkulozu, a ljekari su predviđali da mu je ostalo tri mjeseca života.
Izliječio se molitvom u manastiru Vujan. Kao znak zahvalnosti Bogu
što mu je podario zdravlje, izrezbario je krst koji se i danas čuva u
manastiru.
Poslije iskušeništva zamonašen je u ovčarsko-kablarskom manastiru
Blagoveštenje 1948. godine kada je dobio monaško ime Pavle po apostolu
ljubavi.
Od 1949. do 1955. bio je sabrat manastira Rača. Školsku 1950/1951.
godinu proveo je kao nastavnik prizrenske Bogoslovije "Sveti Kirilo i
Metodije".
U čin jeromonaha rukopoložen je 1954. godine. Postdiplomske studije
na Bogoslovskom fakultetu u Atini pohađao je od 1955. do 1957. godine.
Za episkopa raško-prizrenskog izabran je maja 1957. godine. Patrijarh
srpski Vikentije hirotonisao ga je septembra iste godine u beogradskoj
Sabornoj crkvi. U tron episkopa raško-prizrenskih ustoličen je 13.
oktobra 1957. godine.
U Eparhiji raško-prizrenskoj obnavljao je stare i porušene hramove i
gradio nove. Mnogo je brinuo za sveštenički i monaški podmladak.
Neprestano je putovao i služio u svim mjestima ove eparhije. Posebno se
starao o prizrenskoj Bogosloviji, gdje je predavao crkveno pojanje i
crkvenoslovenski jezik.
Kao arhijerej na Kosovu i Metohiji, u vrijeme veoma teško za Srbe i
Srpsku pravoslavnu crkvu, proveo je više od 33 godine. O napadima
Arbanasa na imovinu Crkve, monahe, sveštenike i srpski narod, koji se
pod tim pritiskom iseljavao, redovno je obavještavao Sveti arhijerejski
sinod i Sabor, kao i državnu vlast.
I sam je, sa hrišćanskom smirenošću i trpeljivošću, podnosio
vrijeđanja i fizičke napade. Svjedočio je u Ujedinjenim nacijama, pred
mnogobrojnim državnicima, o stradanju srpskog naroda na Kosovu i
Metohiji.
Sveti arhijerejski sabor 1. decembra 1990. godine izabrao ga je za
četrdeset četvrtog prvojerarha Srpske pravoslavne crkve. Sutradan je u
Sabornoj crkvi u Beogradu ustoličen u tron arhiepiskopa pećkih,
mitropolita beogradsko-karlovačkih i patrijarha srpskih, a 22. maja
1994. u drevni patrijarški tron u Pećkoj patrijaršiji.
Patrijarh Pavle dao je veliki doprinos jedinstvu Pravoslavne crkve. U
susretima sa vjerskim poglavarima rimokatolika i muslimana, kao i
neposrednim i pisanim obraćanjima političkim vođama u zemlji i svijetu, u
vrijeme ratova na teritoriji bivše Jugoslavije i NATO−agresije na
Srbiju, patrijarh Pavle se jevanđelski zalagao za mirno i pravedno
rješenje sukoba.
"Čovek ne može da bira vreme u kojem će biti rođen, niti prilike i
okolnosti u kojima će živeti. To ne zavisi od nas. Ali, ono što zavisi
od nas i što se očekuje od nas, jeste da – budemo ljudi, uvek i svuda",
jedna je od poruka patrijarha Pavla koja je ostavila duboki trag u
svijesti srpskog, ali i drugih naroda na ovim prostorima.
Patrijarh Pavle poručivao je da je "Carstvo Nebesko – naša prava
Otadžbina" i da "treba da se trudimo da vjeru svoju izvršavamo u svetim i
čestitim djelima i da se time približimo Bogu i budemo dostojni naših
predaka, koji su to znali i to činili i za ovoga svijeta i zato ušli u
Carstvo Nebesko".
Govorio je i da "treba da budemo mudri kao zmije i bezazleni kao golubovi".
"Mudrost će nas sačuvati da ne postanemo plen, da nas vuci ne
raskinu, odnosno da nas neprijatelji ne onemoguće. A bezazlenost i
dobrota će nas sačuvati da mi ne postanemo vuci. Treba imati, dakle,
mudrost. Razvijati mudrost Bogom danu, sve više i više, a paralelno s
tim razvijati i dobrotu. Jer, mudrost bez dobrote prelazi u zloću, a
bezazlenost bez mudrosti prelazi u glupost", besjedio je patrijarh
Pavle.
NJegove riječi su i da je "ljubav najveća vrlina, ali se do ljubavi
koja je najveća i koja je `sveza savršenstva` ne može doći najedanput,
dok se prvo ne steknu i ostale vrline, počevši od smirenja".
"Kad budemo svoje srce očistili, onda ćemo moći da vidimo Boga i
ovde u ovom svetu, a videćemo Ga i u onome ako se udostojimo da gledamo
NJegovo lice, ako ne budemo poslati zbog svojih greha u tamu večnu. Tada
će vera naša preći u znanje, u gledanje. A nada, nada će preći u
ostvarenje. Naša je nada da ćemo ući u Carstvo Nebesko, biti u broju
sviju onih svetih i gledati lice Božije", govorio je blaženopočivši
patrijarh Pavle.
Od 13. novembra 2007. godine patrijarh Pavle bio je na liječenju na
VMA u Beogradu, a 8. oktobra 2008. podnio je molbu Svetom arhijerejskom
saboru SPC da mu "zbog zdravstvenih razloga i nemoći" dozvoli da se
povuče iz aktivne službe. Molba patrijarha Pavla na Saboru SPC 11.
novembra 2008. nije usvojena.
Preminuo je na današnji dan 2009. godine u 10.45 časova u Beogradu, u 96. godini.
Stotine hiljada ljudi sa prostora Srbije, Republike Srpske i drugih
krajeva na kojima žive pravoslavni, ali i ljudi drugih vjeroispovijesti,
ispratilo je omiljenog patrijarha na vječni počinak.
Prema sopstvenoj želji, patrijarh Pavle je sahranjen u porti manastira Rakovica kod Beograda.
Patrijarh Pavle ostao je upamćen kao jedna od najznačajnih duhovnih
ličnosti moderne srpske istorije i mnogi smatraju da ga njegov rad i
služba vjeri, ali i sve druge ljudske osobine, svrstavaju u red –
svetih.
