S jedne strane, kao da više niko uopšte
ne sumnja da će SNSD, ukoliko se nešto bitnije u toj stranci uskoro ne
promijeni, doživjeti poraz na lokalnim izborima 2016. godine, te potpuni krah na
opštim izborima 2018-te. S druge strane, osjeti se nekakva ideja kod mnogih
ljudi da bi nekakav novi, redizajniran i kadrovski potpuno osvježen SNSD ipak
mogao da izbjegne po tu stranku negativan scenario i ponovo ojača svoju
političku snagu i izborni rezultat.
Ovaj
drugi momenat veoma je indikativan. Zbog čega ljudi uopšte razmišljaju o
SNSD-u? Ta stranka na vlasti je osam godina i birači, pa i njeni simpatizeri i
članovi koji nemaju direktnu korist od SNSD-a bi trebali biti zasićeni tom
partijom, odnosno logično bi bilo da se okreću nekim drugim alternativama. No,
to i dalje ogroman broj ljudi ne čini i postavlja se pitanje zašto.
Odgovor
je jednostavan: alternative, izuzev neglasanja ili „bijelih listića“, zapravo i
dalje nema. Opozicija nije uspjela da kreira program koji bi okupio ljude i
probudio im energiju potrebnu za stvaranje nove političke vrijednosti. Program
opozicije svodi se u osnovi na anti-Dodik parole, što samo po sebi i nije
besmisleno kad se u obzir uzme trenutna očajna situacija u društvu i činjenica
da je upravo Dodik sam dozvolio da ga ljudi vežu za sve procese u društvu.
Međutim, ono što opoziciji oduzima čak i takav negatorski legitimitet jeste
ponašanje njenih prvaka u prošlosti a za koje su se takođe vezale korupcijske
afere i izostanak konkretnih pozitivnih rezultata.
Dakle,
većina građana i dalje prosto ne vjeruje opoziciji i ne želi da joj da svoj
glas. Ta činjenica, kao i ona da je zapadni dio Republike Srpske u ogromnom
procentu ideološki naklonjen ljevici, a zapadni dio Srpske je glasački
dominantan, iznova aktuelizuje priču o političkom i kadrovskom osvježivanju
SNSD-a kao preduslovu nove ekspanzije te stranke. Čini se da su toga svjesne i
mnoge struje unutar samog SNSD-a, odnosno kao da sve više ljudi u toj stranci
počinje da razmišlja na način da sam Milorad Dodik više nije stranka, da ne
uživa nekadašnju popularnost, te da bi ta stranka mogla i bez njega na svom
kormilu sasvim pristojno da nastavi političku egzistenciju.
S druge
strane, upravo bi sam Dodik mogao da iskoristi posljednja komešanja u stranci i
da prosto pomete kompletan stranački vrh, da se riješi svih većih frakcija,
kadrovski da pomete ne samo Radmanovića, Radojičića, Gavranovića i druge funkcionere
koji u javnosti slove za „kontra-Mile“ struju, nego i da se riješi premijerke
Cvijanović i najvećeg broja viđenijih ministara i direktora važnih institucija
i javnih preduzeća, te da tako sebe predstavi kao čovjeka koji je odlučio da
uvede red i u stranku i u državu, a da za svoje poteze traži (i u takvom
razvoju događaja vrlo vjerovatno i dobije) podršku partijskog članstva, ali i
značajnog broja građana. Takav manevar, uostalom, ne bi bio ništa novo za tzv.
demokratske autoritariste, odnosno Dodik bi zaigrao na onu kartu na koju su u
istoriji često igrali mnogi napoleoni koji
su se riješavali političke konkurencije tako što bi se za podršku direktno
obratili samom plebsu. Nesporno je da bi Dodik sa potpuno novih i svježih
trideset ljudi u vrhu partije i države, a koji iza sebe nemaju mrlja i
problematične prošlosti vezane za procese privatizacije ili ma kakve druge
orahe u džepu, mogao uz sebi svojstvenu energiju i politički talenat da napravi
pravi bum i da obezbjedi sebi lično makar još četiri godine neprikosnovene
vlasti u Srpskoj.
Dakle,
kakva god varijanta da se desi, bilo da Dodik pomete potpuno SNSD, bilo da
pometu njega, čini se da bi krupne promjene unutar te partije u svakom slučaju
istu ojačale, ne zbog kvalitativnih iskoraka u takvom razvoju događaja, ne zato
što bi se bogznašta promjenilo suštinski, nego zato što ljudima ne treba
previše da se počnu ponovo nadati i da se opet angažuju. A tu opet dolazimo do
nekompetentne opozicije, budući da ista i dalje ama baš ništa ne čini da na nekom
konkretnom planu i platformi motiviše ljude za pozitivni aktivizam.
Prema
tome, politički prostor za novi SNSD
je tu, on je značajnih gabarita i biće veoma interesantno posmatrati dalji
razvoj događaja u i dalje najvećoj partiji u Republici Srpskoj.
Redakcija
Frontala
