Prema posljednjem popisu stanovništa na teritoriji AP Kosovo i Metohija koji je sproveden početkom aprila 2011. godine, tamo je živjelo 1,7 miliona ljudi. Ovaj broj uglavnom obuhvata Albance, pošto popis nije sproveden u četiri opštine na sjeveru pokrajine, a i najveći dio Srba južno od Ibra ga je bojkotovao.
Ova ogromna albanska većina koja je trenutno činjenično stanje, zajedno sa ilirskom hipotezom o albanskom porijeklu, predstavlja temelj prava koje taj narod polaže nad tlom o kome se govori.
Do te većine došlo je, naravno, samo i isključivo terorom, genocidom i progonom koji su u poslednjih pet stotina godina sistematično sprovodili Turci, dok su ovim predjelima vladali, i Albanci muslimanske vjeroispovesti.
Zato je neobično da srpsko istorijsko pravo na Kosovo i Metohiju brani upravo jedan osmanlijski dokument, koji dokazuje ne samo da su Albanci relativno rečeno novopridošlice na tu zemlju, već ujedno dovodi i u pitanje ilirsku hipotezu o kojoj je više riječi bilo u zasebnom tekstu.
Naime, otomanski defter (odnosno opšti katastarski poreski popis) iz 1455. godine koji je skupljen u zemlji Brankovića (drugim riječima, otprilike isto što je danas teritorija Kosova i Metohije) zabilježio je nevjerovatnu stvar: situacija tada je bila upravo obrnuta u odnosu na današnju.
Osmanlijski popisivač je zabilježio da na KiM postoji 480 naseobina u kojima živi 13.696 odraslih muškaraca, 12.985 kuća, i još 14.087 nosioca domaćinstava (pošto je postojalo i 480 udovica). Neki odrasli muškarci nisu imali svoje kuće, pa su tako zabilježeni kao siromasi. Neke kuće su dijeljene na više domaćinstava.
Pažljivim proučavanjem onoga što je zabilježio osmanlijski popisivač na KiM ustanovljena je frapantna etnička struktura stanovništa.
Sredinom 15. vijeka postojalo je skoro 13.000 srpskih kuća u svih 480 sela i varoši na Kosovu i Metohiji. Pored naših, tu je bilo i 75 vlaških domaćinstava u 34 sela, 46 albanskih u 23 sela, 17 bugarskih u 10 sela, pet grčkih u Lauši i Vučitrnu, jedno jevrejsko u Vučitrnu i jedno hrvatsko.
Od svih imena i prezimena koja se pominju u popisu, 95,88 odsto su bila srpskog porijekla, 1,90 odsto romanskog, 1,56 neutvrđenog, 0,26 albanskog, 0,25 grčkog, i tako dalje.
Dakle, prije 500 godina, postojalo je na Kosovu samo 46 albanskih domaćinstava u 23 sela (u proseku dvije kuće po selu, nijedno jedino čisto albansko), dok je srpskih bilo skoro 13.000 u svih 480 naseobina. Slovima: trinaest hiljada i četiri stotine i osamdeset mjesta naspram četrdeset i šest u dvadeset i tri. I ne samo to nego ne postoji zabilježen čak ni jedan jedini toponim albanskog porekla (uostalom, i danas Albanci na KiM uglavnom koriste srpske toponime, počev od imena samoproklamovane države Kosovo koje na albanskom jeziku ne znači ništa, odnosno, imena koje je srpskog porijekla, pa sve do naziva prestonice – Prištine).
U 14. vijeku etnička struktura je bila još dramatičnija; naime, Dečanska hrisovulja iz 1330. godine sadrži detaljan spisak domaćinstava koja su popisana u Metohiji i današnjoj sjevernoj Albaniji, na metohu manastira Visoki Dečani, pa tako znamo da su od 89 sela samo tri bila albanska, te da su od 2.166 zemljoradničkih gazdinstava i 2.666 stočarskih samo 44 bila albanska, drugim riječima 1,8 odsto.
Ne-srpsko stanovništo na teritoriji Kosova i Metohije do kraja tog vijeka nije prelazilo 2 odsto.
Najpopularnija muška imena na KiM 1455. godine su bila Radislav, Bogdan, Radica, Stepan i Nikola, dok su ženska bila Olivera, Radislava, Stojislava, Jelena, Stanislava, Vladislava i Vlkosava (odnosno Vukosava, jer je “l” vremenom prešlo u “u”; isto se desilo i sa imenicom “vlk” koja je postala “vuk”). Vijek ranije, najpopularnija muška imena na istom tlu su bila Rajko, Miloš, Radoslav, Bogoje, Doroslav, Bogdan, Priboje i Milovan.
Inače, zvanični naziv ovog za nas važnog osmanskog dokumenta je bio “Defter za Vukovu oblast”. Veličine je 30 x 12 centimetara, uvezan je u kožni povez i predstavlja jednu cjelinu bez ikakvih interpolacija. Obuhvata 240 folija, odnosno 480 stranica. Pisan je na bijelom papiru crnim mastilom, i to veoma lepim rukopisom.
Ako možda čekate dete ovaj popis vam može pomoći da pronađete staro ime koje vam se sviđa i obnovite njegovu upotrebu ako je zaboravljeno.
Naš favorit za tu obnovu je srpsko-slovensko ime Brajan čije je postojanje među Srbima zabilježeno na dosta mjesta u našem srednjem vijeku. Čak se jedan župan tako i prezivao: u pitanju je bio župan Petar Brajan koji je iza sebe ostavio i zadužbinu, Belu crkvu u selu Karanu u blizini Užica, koja postoji i danas (jedan kuriozitet za kraj: njegova žena se zvala Struja).
Izvor: Telegraf
