On je u autorskom tekstu za “Večernje novosti” podsjetio da su hrvatski sudovi pravosnažno za “Oluju” osudili samo jedno lice i da za njih svjedočanstva i dokazi koji postoje o zločinima ne znače ništa.
Štrbac je kao primjer naveo stravičan zločin na putnom prevoju Konj u blizini Knina gdje je pripadnik 142. domobranske jedinice Ivan Kulušić iz automatske puške pobio 16 srpskih civila koji su se nalazili na jednom kamionu.
“Kulušićev komandant čete organizovao je prikrivanje tog ratnog zločina tako što je naredio da se leševi ubijenih zakopaju na neobilježeno mjesto, a oružje ubice zakopa. Vojnik – očevidac mi je lično rekao da je krajem septembra ili početkom oktobra 2003. godine sve podatke o tom događaju i ubici lično dao tadašnjem državnom tužiocu Mladenu Bajiću, pa se i sam čudio zašto nije pokrenuta istraga o tom zločinu”, rekao je Štrbac.
Prema njegovim riječima, vojnik-očevidac mu je prenio da je oružje kojim su ubijeni srpski civili sačuvano i da svjedoci zločina znaju ko i gdje ga skriva.
“Vojnik-očevidac zločina prikupio je i javno objavio imena većine žrtava, a to su Milorad Beader, Ljubomir Đapić, Đuro Eraković, Jovan Eraković, Petar Generalović, Noško Knežević, Jovica Knežević, Milan Lunić, Petar Lunić, Špiro Lunić, Petar Mileta, Jovo Samardžija i Milan Sirovica, uglavnom iz Drniša i okolnih sela”, rekao je Štrbac.
On je naglasio da su pred Haškim tribunalom o zločinu na prevoju Konj svoje iskaze dali preživjeli akteri Sava Trifunović, Stevan Grujo kao i bivši službenik UN Marej Douz u slučaju “Gotovina i drugi”.
“Pretresno vijeće im je vjerovalo, te Gotovinu i Markača osudilo na dugogodišnje kazne zatvora kao članove “udruženog zločinačkog poduhvata” čiji je cilj bio trajno i prisilno protjerivanje Srba iz Krajine. Nažalost, Žalbeno vijeće kojim je predsjedavao američki sudija Meron oslobodio ih je optužbe u jednoj od najkontroverznijih, a po meni i najsramnijih presuda Haškog tribunala”, rekao je Štrbac.
Izvor: Srna
