izvor: Tanjug/Frontal
U analizi pod
naslovom "Evropsko proširenje na Balkan: promućkano, ne promiješano”
(asocijacija na recept za omiljeni koktel Džemsa Bonda) Srbija je
svrstana između Crne Gore, koja je najdalje otišla u evropskim
integracijama, i Albanije, koja uskoro treba da dobije status kandidata.
Sa
druge strane, u istoj trci zaostaju Kosovo, Makedonija i Bosna i
Hercegovina, primećuje autorka Korina Stratulat, koja upozorava da je
proces proširenja ugrožen sa tri strane.
Ona kao prvi izvor
problema navodi da “balkanska regata više ne plovi u istom smjeru”, jer
prvoplasirane tri zemlje jezde ka Briselu, dok se Makedonija i BiH
udaljavaju od njega, a Kosovo je hendikepirano zbog kasnog starta i
statusnih problema.
“Podjela na predvodnike i "zaostale" ne doprinosi
konstruktivnoj konkurenciji između ove dvije grupe, već naprotiv,
potpiruje osjećaj ovih drugih da su odbačeni i prepušteni sami sebi”,
kaže se u analizi, u kojoj se Evropska komisija poziva da nađe kreativan
način da pristupi Zapadnom Balkanu kao cjelini.
“Ne smije se
dozvoliti da se ova podjela produbi, jer će EU u najgorem scenariju
potpuno izgubiti uticaj u zemljama drugog reda”, piše u publikaciji, uz
preporuku da, s obzirom na niz zajedničkih problema među zemljama u
regionu, te probleme treba rješavati nezavisno od pozicije u evropskim
integracijama.
Drugi izvor problema autorka vidi u zemljama
članicama EU, koje osim što su rezervisane prema proširenju, često
ignorišu preporuke Komisije i nameću svoju agendu, kao u slučaju
britansko- njemačke inicijative da se pregovori sa Srbijom tijesno vežu uz
proces normalizacije odnosa sa Prištinom.
Slična stvar se dešava i
sa Makedonijom, kojoj Grčka blokira početak pregovora uprkos tome što
je Komsija već petu godinu za redom predložila da se oni otvore.
“Savjet
EU je preoteo kontrolu nad procesom proširenja od Komisije”, ukazuje
publikacija EPC, uz upozorenje da bi to moglo da pred kandidate postavi
nove prepreke.
“Kriterijumi za pristup EU bi morali da budu jasni
i isti za sve”, piše u studiji u kojoj se konstatuje da je taj princip,
koji je važio u prethodnim krugovima proširenja, postepeno napušten
nakon prijema Bugarske i Rumunije.
I konačno, kao treći izvor
problema navodi se sama Komisija, koja po autorki ne umije da komunicira
sa građanima regiona, već se zaklanja iza ispraznih birokratskih fraza i
uopštenih formula o demokratiji i vladavini prava.
Umjesto toga,
kaže se u studiji, Komisija bi morala da pronađe načine da ne samo bolje
komunicira sa građanima, nego da se direktnije uključi u programe za
ekonomski razvoj Zapadnog Balkana, čime bi dala podsticaj reformama i
ojačala poljuljani kredibilitet.
